കണ്ണൂര് = കണ്ണീര് ?
[ഏതാണ്ട് എട്ടൊന്പതു വര്ഷം മുന്പെഴുതിയ ഒരു കവിത ഇപ്പോഴും പ്രസക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്നു തോന്നിയതിനാല് അതേപടി ഇവിടെ പോസ്റ്റുന്നു.]
കണ്ണീര്ച്ചാലുകള് കൈവഴികള് താണ്ടി
കടല് കടന്നെത്തുന്ന രോദനം കേള്പ്പു
ഞാന് അമ്മേ നിന് മക്കളിത്രയും ഭ്രാന്തരോ?
കാലാതിവര്ത്തിയോ സ്വാമിസൂക്തം
ലോകമെങ്ങും പുകള് പെറ്റ നിന് നന്മയും
സാംസ്കാരികോന്നതരായ ജനതയും
തല കുനിക്കുന്നു മനം നൊന്ത് കേഴുന്നു
തലകളുരുളുന്ന കണ്ണൂരിനെയോര്ത്ത്.
കണ്ണീരിന് മറ്റൊരു പര്യായമാകുമോ
കണ്ണൂരു നാളെ മലയാളഭാഷയില്
എവിടെപ്പിഴ്ച്ചു നിന് മക്കള്ക്ക്
കാടത്തമെന്നു മുളച്ചു നിന് ഗര്ഭത്തില്
ഏതു ദുര്ഭൂതത്തിനായ് കുരുതി തുടരുന്നു
സോദരാ നിര്ത്തുകീ താണ്ഡവം , ചെണ്ടയില്
രുധിര താളമടിച്ചു തലയാട്ടി നില്പവര്
നാളെ നിന് വീഴ്ചയുമാഘോഷമാക്കുവോര് .
നൊന്ത വയറു പുകയുന്നു, കനല്ക്കാറ്റി-
ലുഗ്രശാപത്തിന് വെള്ളിടിവെട്ടത്തില്
നീ തിരിച്ചറിയുക , കാല്ക്കീഴില്
പ്രാണനറ്റു കിടപ്പതു നീയാണ്,
നിന്റെ ചുറ്റിലുമാര്ത്തു ചിരിച്ചും വിതുമ്പിക്കരഞ്ഞും
നടക്കുന്നതൊക്കെ നിന് നിഴലാണ്
നിന്നെ നീയാക്കിയ നിന് തണല് കാത്തൊരാ
ദൈന്യരാം സ്നേഹവാത്സല്യങ്ങള് കാണുക
നിര്ത്തുകീ സംഹാര താണ്ഡവം
കാലമായ് സ്നേഹത്തിന് ഗീതികള് പാടുവാന് .
